خب یک چیزی همین الان به ذهنم رسید.

طبق نظریه انیشتین، یک مجموعه نامحدود از جهان ها در زمانهای مختلف وجود داره، که من با حرکت در زمان عملا از جهان خودم بیرون میروم و وارد یکی از این جهانها میشوم. 

سوالی که بوجود میاد اینه، آیا زمانی که من تصمیم میگیرم به گذشته سفر کنم، سایر مجموعه های قبلی همچین تصمیمی نمی گیرن؟؟ صد البته میگیرن، پس همه ی ما با هم به گذشته باز می گردیم. در نتیجه بازگشت من به یک نقطه زمانی دقیق در گذشته باعث میشه که بینهایت جهان موازی که در فواصل زمانی بین لحظه مبدا و مقصد قرار دارن هم همچین عملی را انجام بدن که منجر به تولید بینهایت نسخه از من در یک جهان و حذف ما از سایر جهانها میشه. 

خب پس خیلی راحت می شه یک ارتش خیلی بزرگ درست کرد از خودم و در یکی از زمانها حکومت کرد.

این هم جوابی کوبنده برای دوستانی که فکر می کردن من حالم خوبه

waiting for this timeline to end
wasting my turns to see the end
siping my own blood with pleasure
and then sing
"dark as night these days become"
we are thieves of our own blood
blaming each other for no pleasure we got

sometimes i hear angels cring
for no crime we ever done

چشمام را بستم. سه تا رفیق را به خاطر اورودم

یکیشون عاشق بود. یکیشون خرخون، یکیشون تو فکر پیچ.

رفاقتشون از یک کلاس اسمبلی شروع شد. یک کلاس آبکی...

الان نه عاشقه دیگه عاشقه، نه خرخونه خرخون، نه بپیچه تو فکر پیچ

ولی هر ساتشون هنوزم باهم رفیقن ;)

یک روز یک جوانی بود که هیچ وقت نگران افسوس خوردن آیندش نبود، کاری را برای ایندش انجام می داد که در لحظه ازش لذت می برد
40 سال بعد فهمید هیچ چیز ارزش افسوس خوردن نداره.

یک روز یک جوانی بود که اصلا به آینده و افسوس خوردن فکر نمیکرد فقط از زندگی لذت می برد
40 سال بعد، 30 سالی می شد که از دنیا رفته بود.