مشکلی با این جهان دارم. جرا برجی که طی یک سال ساخته شده، ظرف یک دقیقه میتواند خراب شه. چرا خراب کردن انقدر راحت تر از ساختنه. دوستی که طی 20 سال ساخته شده، میتوانه با یک اتفاق ساده خراب شه. حتی دیدم برادری هایی که طی یک روز و طی چندتا مکالمه به پایان رسیدن.

حس میکنیم با فراموش کردن اشخاص، با حذف وابستگی ها داریم غرور خودمون را حفظ میکنیم. اما واقعیت این نیست، واقعیت اینه که تنها دلیل انجام این رفتار ها قالبیه که جهان در اختیارمون گذاشته. چون همیشه یک ظربه ی محکم یک دیوار بلند را متلاشی کرده، یک گلوله کوچیک یک موجود بزرگ را از پا در آورده پس ما هم انتظار داریم یک اتفاق بزرگ یک دوستی را هرقدر هم که حیاتی باشه خراب کنه و اگر اینطور نشه حس میکنیم شخصیت خودمون را پایین اوردیم. در حالی که در جهان روابط هیچ لزومی به چنین عکس العملی وجود نداره. میتوانیم از کنار اتفاقات بزرگ هم به همون راحتی اتفاقات کوچیک بگذریم و رخ دادشون رو فراموش کنیم.

27 سالگیم را به خودم تسلیت میگم.

من ایستاده بودم
تا زمان
       لنگ‌لنگان
                 از برابرم بگذرد،
و اکنون
        در آستانه‌ی ظلمت
زمان به ریشخند ایستاده است
تا منش از برابر بگذرم
و در سیاهی فروشوم
                          به دریغ و حسرت چشم بر قفا دوخته
آنجا که تو ایستاده‌ای.

-- احمد شاملو

عشق را
ای کاش زبان سخن بود

-- احمد شاملو