نگریستم و حرف تو بنیاد نکردم

کز درد ننالیدم و فریاد نکردم

دادی نزدم ناله ز بیداد نکردم

(بخشی از یکی از اشعار وحشی)

یک روز که در حال شنا کردنی برای یک لحظه این فکر میاد توی سرت که خودت را رها کنی تا به اعماق آب بری.

فقط برای اینکه ببینی آیا تا به امروز کسی را اون بالا برای خودت ساختی که حاضر باشه برای نجات دادنت بیاد؟

و  اون روز انقدر جرئت خواهی داشت که اگر کسی حاضر نشد این کار رو بکنه. یا اصلا متوجه نبودنت نشد. به اروومی پایین بری و با این جهان خداحافظی کنی. 

اسماعیل مردی بود که همسرش قشنگ ترین خنده های جهان را داشت، اما هیچ وقت به شوخی های شوهرش نمیخندید.

و پریسا زنی بود که میدانست روزی خواهد امد که دیگر زیباترین زن زندگی شوهرش نخواهد بود و این فکر تمام روزهای قبلی را هم براش خراب کرد.

ترس ها دغدغه های اکثر مردم را میسازن. دلیل اینکه مردم انقدر به خودشون فکر میکنن هم همین ترسهان. اینکه انقدر میتونن راحت از همدیگه دل بکنن و هم دیگه رو فراموش کنن. اینکه که نمیتونن یار وهمراهی را برای خودشون انتخاب کنن هم به همین دلیله. شاید عجیب باشه ولی بنظرم ادم ها در یک زمانی در زندگیشون با ترسهاشون ازدواج میکنن. و خدا میدانه که این ازدواج چقدر موفقه، تمام روزها و لحظه ها به ترسهاشون فکر میکنن و همیشه کنارش میمونن. و ترس هم البته متقابلا به بهترین نحوی که میتونه براشون جبران میکنه و بهشون کمک میکنه عمر طولانی داشته باشن (اینکار را بهتر از هر قرص و دارویی انجام میده!). ولی شاید شما بگید یک عمر طولانی که تک تک دقایقش با اضطراب همراهه بیشتر به شکنجه شبیه، ولی به هرحال چیزیه که خیلی از مردم انتخاب میکنن. و تا اخر عمر هم بهش پایبندن.

اون عهد های عجیبی که ادم گاه گاه با خودش میبنده و اونقدر مسخره اند که حتی نمیشه به کس دیگه ای گفت. اونهایی که باعث میشن رفتارهای غیر معقول داشته باشیم. اونها رو میگم.
بعضی وقت ها واقعا لازما

ولی نباید شورش رو هم دربیاریم