در آن روزگار غم انگیز مردم،

حتی خدا نیز گریه کردن آموخت

چه برسر مردم این شهر آمد

که پدران بر قبر پسران گریستند

چه هویتی ماند از آن آواره ای که

برای لقمه نانی دست به گدایی دوخت

چه انتظار محبتی داری

از آنکه جز زخم در زندگیش هیچ ندید

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و هشتم خرداد ۱۳۹۱ساعت 21:33 توسط نوروتیک |