مانیاک دیپرسیو، اسم بیماریی که بیشتر جوانهایی که میشناسم منجمله خودم بهش مبتلا هستند. روال این بیماری به این صورته که شخص برای یک مدت کوتاه، مثل یک روز تا یک هفته کاملا دپرس و غمگین است. بدون هیچ دلیل خاصی، البته این غم یک نقطه شروع داره، ولی بعد از اغاز شدن دیگر نیاز به دلیل ندارد. بعد از مدت دپرشن یا غم شخص حالت کاملا برعکس را پیدا میکند. یعنی کاملا شاد میشود. هیچ توجهی به اینکه دیگران چطور راجع بهش فکر می کنند نمی کند و صرفا این انرژی درونیش را خالی می کند. به این حالت مانیاک یا شادی مبرم می گویند. معمولا حالت غم با خجالت و سرافکندگی همراه است و حالت منیاک با شادی زیاد، اعتماد به نفس بیش از اندازه که منجر به بی ادبی می شه. این بیماری دوران جوانی من بوده و هست، اصلا باید بگم اول می خواستم اسم وبلاگ رو از این بیماری بگذارم ولی نظرم عوض شد و نوروتیک را انتخاب کردم. به هر جهت اگر شما هم به این بیماری مبتلا هستید، باید بگویم من از طریق stable کردن شخصیتم، یعنی با مقاومت در مقابل احساسات و سعی در بروز احساسات مشترک در تمام حالات تا حد زیادی بیماری را از خودم دور کردم. ولی فکر می کنم درمان اصلی بیماری زمان باشد، چون این بیماری بین اشخاص بالای سی سال خیلی کم تر مشاهده می شود. فقط بگم در صورتی که حس کردید در حالت دیپرشن یا غم احتمال داره کار احمقانه ای مثل خودکشی یا آسیب زدن به خودتون ازتون سر بزنه حتما به یک روانکاو مراجعه کنید.