اگه قرار بود ایده و پروژه ام رو مثل بچه ام بدونم قطعا ... بچه ای بود که در حالی که نفس میکشید زنده به گور شد. بخاطر مملکتی که مثل باتلاق هرچی بیشتر توش قدم برمیداری پایینتر میری, ماهم مجبور شدیم این بچه را توی این باتلاق رها کنیم بلکم خودمون جان سالم بدرببریم. الان امید داریم به اینکه بچه های بعدیمون نجیب تر و بهتر از این یکی خواهند بود ولی شاید توی پیری کابوس زنده بگور کردن تنها کودک توانامون خواب رو ازمون بگیره.

دسته ی اول، سردرگمن، از خودشون اما هیچ هدف و برنامه ای ندارن،امیدوارن به یک اتفاق، تا بیفته و شرایط رو دگرگون کنه و ناگهان به شرایط رضایت بخششون برسند.

دسته ی دوم، سخت کوشن، از خودشون ناراضی هستن و میدانن چرا و چطور میتونن به جایگاهی که میخوان برسن. همه چیز رو برنامه ریزی کردن و براش تلاش میکنن اما انقدر این برنامه و شرایط ایده ال دور از دسترسه که تمام عمرشون هم برای رسیدن بهش کافی نیست.

جالبه، دسته ی دوم، دسته ی اول را مسخره میکنن بخاطر بی برنامه گی

در صورتی که درواقع هردو به یک اندازه در پذیرفتن خودشون مشکل دارند. 

خلاصه که امروز بعد از یکی دوسال خیلی اتفاقی روی لینک کلیک کردم و دیدم اون وبلاگ به فروشگاه لوازم خانگی تبدیل شده. و گسترش زبان فارسی و ... همه یه بهانه بود برای اینکه از وبلاگهای مختلف لینک بگیره. 

بعضی ها چقدر وقت میذارن برای دروغ گفتن.

سلام خوبی؟

یک نظری در مورد عشق دارم که میخوام بهت یاداوری کنم. اگر درسته یا غلط بهتره همیشه یادت باشه که این تصمیم را گرفتی و هزینه ای هم براش دادی.
اینکه اگر کسی را دوست داشتی و شرایط محیا نبود بهتره این حس را پنهان کنی. چون در صورتی که اون شخص وارد زندگیت بشه باید شرایط را براش درست کنی و طبیعتا از خیلی چیزها بگذری. اون وقتی که وارد شد دیگه نمیتونی بهش بگی ببخشید من شرایطم مسائد نیست. خواهش میکنم برو چند وقت دیگه بیا.

همین
روز خوبی داشته باشی

بنظرم عموما جرم دروغ گفتن به خودمون خیلی کمتر از دروغ گفتن به دیگرانه (شاید چون این کار رو زیاد انجام میدیم). بخاطر همین هم خیلی وقتها برای اینکه به دیگران دروغ نگیم، اول به خودمون دروغ میگیم. وقتی دروغ خودمون را باور کردیم. انچیزی را که باور داریم درسته به دیگران میگیم.

اما یک ساعت پیش همون دختر را وقتی داشتن داخل امبولانس میگذاشتنش دیده بود. گویا یک موتور سوار یک طرفه امده، دختر را زیر گرفته و فرار کرده. بعد هم میگفت چه فرقی میکرد اگر ان روز انقدر به اخلاقیاتم پایبند نبودم، یک بستنی میخریدم یا حتی یک فال میگذاشتم اون دختر برای چند لحظه بیشتر از زندگیش لذت ببره. میگفت و انگار که یک چیز بنیادی از درونش جلوش را میگرفت، انگار میخواست ادم جدیدی بشود اما در عین حال تمام تجربیات گذشته جلوی تغییرش را میگرفتن. شاید بخاطر همین این حرفها را به دیوار میزد. چون میدونست قلب خودش بعد از دیدن این همه ظلم از اون دیوار سخت تر شده و قابل تغییر نیست.